728x90 AdSpace

  • ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

    Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2018

    Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ-Γράφει ο Παύλος Καρακιόλης

    Η 17 Ιούνη του 2018 στο Τριεθνές των Πρεσπών υπήρξε αποφράδα μέρα για τον Μακεδονικό Ελληνισμό.
    Οι υποστηρικτές της συμφωνίας των Πρεσπών οι οποίοι συχνά προβάλλουν το έωλο επιχείρημα λέγοντας «τι μπορούμε να κάνουμε εμείς όταν 140 χώρες του κόσμου έχουν αναγνωρίσει τα
    Σκόπια ως Μακεδονία» φαίνεται πως σκοπίμως παραγνωρίζουν ότι τα Ηνωμένα Έθνη σήμερα αριθμούν 325 χώρες από αυτές οι 185 σεβόμενοι την ιστορική αλήθεια αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τους Σλάβους ως Μακεδόνες. Όμως επιπλέον αγνοούν το σημαντικότερο και οι 324 χώρες να τους έχουν αναγνωρίσει σε καμιά περίπτωση αυτό δεν θ’ αποτελούσε νομικά αρνητικό γεγονός για τη χώρα μας. Αρνητικό γεγονός αποτελεί η δική μας αναγνώριση η οποία συνοδεύτηκε με την απώλεια του δικαιώματος της αρνησικυρίας κάτι που άνοιξε διάπλατα την πόρτα για την αβλαβή είσοδο των γειτόνων μας στην Ατλαντική συμμαχία.
    Στο εξής ποια μπορεί να είναι η αντίδραση των 184 χωρών οι οποίες χωρίς να έχουν έμμεσο συμφέρον βοήθησαν τη χώρα μας διπλωματικά και στη συνέχεια αυτή τους απογοήτευσε αιφνιδιαστικά.
    Η ελληνική πλευρά δεν πρέπει να αγνοεί το εξής, ότι με την ψήφιση της συμφωνίας από το Ελληνικό Κοινοβούλιο οι εθνοτικές μειονότητες που κατοικούν στα Σκόπια, Αλβανοί, Βούλγαροι, Σέρβοι, Κοσοβάροι, Τούρκοι, Εβραίοι, Ρομά κλπ., χωρίς την παραμικρή αμφιβολία μετονομάζονται σε Μακεδόνες, με όποια ανυπολόγιστη ζημιά συνεπάγεται για το εθνικό μας συμφέρον καθώς πλέον μπορούν έννομα να διεκδικήσουν ολόκληρη την Αρχαία Ελληνική Ιστορία της Μακεδονίας.
    Το μείζον ζήτημα της εθνοταυτότητας των κατοίκων που σήμερα ζουν στη γειτονική μας χώρα είναι το μέγιστο πρόβλημα για το οποίο η ελληνική πλευρά απέτυχε παταγωδώς να δώσει μια πειστική λύση. Επειδή είναι το λιγότερο παράδοξο οι πολίτες των Σκοπίων που ανήκουν στις εθνοτικές μειονότητες που αναφέρονται πιο πάνω, να αυτοπροσδιορίζονται ως Μακεδόνες.
    Το Μακεδονικό λοιπόν ζήτημα είναι ένα εξαιρετικό θέμα καθώς αφορά το μοίρασμα μιας τοπικής ταυτότητας από εκείνες που συγκροτούν το σύγχρονο κορμό του ελληνικού έθνους μαζί με αυτές των Βλάχων, των Αρβανιτών, των Κρητικών και άλλες. Επιπλέον όμως η Μακεδονία και ο αρχαίος πολιτισμός της συγκροτούν μαζί με τους αντίστοιχους της Αθήνας και της Σπάρτης ένα αδιατάρακτο πλέγμα της αρχαίας ελληνικής ιστορίας. Η Μακεδονία διατηρεί για την Ελλάδα το ιστορικό βάθος, την ιστορική παράδοση που σε καμία περίπτωση δεν επιδέχεται την αμφισβήτηση αλλά και την «ιερότητα» των εθνικών θυσιών ειδικά στη σύγχρονη εποχή που της προσδίδουν μια τεράστια ιστορική διαχρονικότητα στο πλαίσιο του ελλαδικού χώρου αλλά βέβαια και του σύγχρονου ελληνικού κράτους.
    Η Μακεδονία η οποία δοκιμάστηκε ίσως όσο καμία άλλη περιοχή της οθωμανικής κυριαρχίας στα Βαλκάνια αφού η συνύπαρξη εκεί πολλών εθνικοτήτων, με διαφορετικό περιεχόμενο, οδηγούσε πολλές φορές σε διαφορετικές φάσεις εθνεγερσίας. Όμως η ιδέα της αυτονομίας με μακροχρόνιο στόχο την προσάρτηση της Μακεδονίας αποτέλεσε μόνιμο στόχο της επίσημης Βουλγαρικής πολιτικής μετά το συνέδριο του Βερολίνου (1878), μετουσιώθηκε από την κυβέρνηση Στόιλωφ (1894-1899) η οποία απέβλεπε, παράλληλα με την παραχώρηση νέων εκκλησιαστικών και εκπαιδευτικών προνομίων στον Βουλγαρικό πληθυσμό του Μακεδονικού χώρου, σε μια ενεργότερη επέμβαση στη Μακεδονία. Όμως όλες οι προσπάθειες και οι επιχειρήσεις των Βουλγάρων απέτυχαν επειδή προσέκρουσαν στην εναγώνια ενότητα του ελληνισμού για τη διάσωση της Ελληνικής Μακεδονίας.
    Δεν είναι ίσως ιδιαίτερα γνωστό ότι οι Βούλγαροι με την έναρξη της ένοπλης εξέγερσης διεκδίκησαν με ιδιαίτερο πείσμα τη μεσαία ελληνική ζώνη από τις τρεις (βόρεια, μεσαία και νότια) που υπήρχαν στον γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας. Η μεσαία ζώνη, που κατοικούνταν από ξενόφωνους στην πλειοψηφία τους ελληνικούς πληθυσμούς, έγινε αντικείμενο αιματηρών συγκρούσεων, από το ελληνικό και βουλγαρικό στοιχείο, και καμία ιστορική πηγή πουθενά δεν αναφέρει Σέρβους ή «Μακεδόνες». Και εκεί έγκειται το θέμα σήμερα. Σκοπιανές διεκδικήσεις στον Μακεδονικό χώρο χωρίς κανένα λαϊκό έρεισμα θα μπορούσαν φυσικά να δημιουργήσουν όχι μόνο «Μακεδονικούς» αλλά και Κινέζικους πληθυσμούς.
    Με τη συμφωνία (στο Τριεθνές) των Πρεσπών 17 Ιουνίου 2018 οι γείτονές μας κατάφεραν, ύστερα από επιμονή δεκαετιών να διεκδικήσουν και τελικά να πάρουν κράτος και γλώσσα με νόμιμη και οριστική ονομασία. Ίσως επειδή ορθά προνόησαν, πριν από μας, ότι το όνομα είναι δευτερεύον. Η εθνότητα και η γλώσσα είναι αυτά που θα προσδιορίσουν σε βάθος χρόνου το όνομα, διότι μια χώρα που κατοικείται από «Μακεδόνες» οι οποίοι μιλούν «Μακεδονική» γλώσσα αποκλείεται να καθιερωθεί στη διεθνή κοινότητα ως «Βόρειος Μακεδονία». Ποιος θυμάται σήμερα ότι η Ολλανδία λεγόταν Κάτω Χώρα; Το ίδιο και ακόμα χειρότερο θα συμβεί στην περίπτωσή μας.
    Η ελληνική πλευρά, η οποία αγνόησε την ιστορία, παραχώρησε τα πάντα ακόμα και το δικαίωμα της αρνησικυρίας. Το εθνικό συμφέρον εγκλωβίστηκε στην υπερβολική βιασύνη και την απειρία χωρίς κανείς να διευκρινίσει τα ελάχιστα ανταλλάγματα.
    Η συμφωνία η οποία ανατρέπει πλήρως την εκδοχή της ελληνικής πλευράς, φρόντισε από την πρώτη κιόλας στιγμή να την αποδομήσει η ηγεσία των Σκοπίων ακυρώνοντας στην πράξη τη λέξη «βόρεια», αναφερόμενη αμέτρητες φορές μόνο στη λέξη «Μακεδονία». Το γεγονός αυτό συνιστά κόλαφο για την ελληνική διπλωματία, επειδή η οδυνηρή ήττα στα μεταπολεμικά χρόνια που έχει υποστεί είναι πλέον έκδηλη. Αλήθεια τολμάει κανείς σήμερα να πιστέψει ότι η γειτονική μας χώρα θα εγκαταλείψει την πολιτική του τεχνικού εξαρχαϊσμού; Τέτοια τόλμη χαρακτηρίζει μόνο στους ανεπαρκείς.
    Την επομένη της κύρωσής της από το Νομοθετικό σώμα, οι γείτονές μας θα ζητήσουν νομικά την απαγόρευση της χρήση του όρου Μακεδονία σε ελληνικές περιοχές, σε προϊόντα, σε κρατικά πνευματικά ιδρύματα κ.λπ. Και σε πιο ακραίες περιπτώσεις θα δημιουργηθεί ψευδοαλυτρωτικό πνεύμα με το επιχείρημα της ενοποίησης του όλου «Μακεδονικού έθνους». Ο Σκοπιανός αλυτρωτισμός θα ξεδιπλωθεί με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Και την επομένη μέρα η Ελλάδα θα είναι μια βαθιά και διχασμένη χώρα.
    Αυτό δηλαδή που δεν μπόρεσαν να κερδίσουν οι Βούλγαροι κατά την ένοπλη φάση του Μακεδονικού αγώνα (1894-1908) με την καθοδήγηση της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (Ε.Μ.Ε.Ο. = I.M.R.O.). Το κέρδισαν υπό συνθήκες ειρήνης το 2018 οι γείτονές μας με όρους που παραπέμπουν στον εθνεγερτικό Ιούλη το 1903, μέρα του προφήτη Ηλία (Ιλιντέν), όταν ο Βούλγαρος λοχαγός ΓκότσεΝτέλτσεφ μαζί με τον Νίκολα Κάρεφ ανακήρυξαν τη Βραχυβία Δημοκρατία του Κρουσόβου, η οποία στη συνέχεια καθιερώθηκε στη συνείδηση του σλαβομακεδονικού στοιχείου ως εθνικό ορόσημο, για να αποτελέσει βαθμιαία τη διακήρυξη της ιδεολογικής χρήσης της ιστορίας.
    Η 17 Ιούνη το 2018 αναμφίβολα υπήρξε για τον Ελληνισμό της Οικουμένης αποφράδα ημέρα, επειδή η ελληνική διπλωματία ηττήθηκε ολοκληρωτικά αφού δεν μπόρεσε ή δεν ήθελε να συνειδητοποιήσει ότι παραχωρώντας την εθνότητα και τη γλώσσα για να πάρει το όνομα έχασε και το όνομα.
    Ήταν προφανές ότι από τη στιγμή που η ονομασία της θα ήταν σύνθετη από δύο ανεξάρτητες λέξεις, εκ των οποίων η μία Μακεδονία, όλος ο κόσμος θα χρησιμοποιούσε μόνο τον όρο Μακεδονία, όσες υποσημειώσεις και αν περιείχε η συμφωνία. Όσο για το ERGAOMNES (μια ονομασία για όλες τις χρήσεις, ή έναντι όλων), αυτή θα μπορούσε να εξασφαλιστεί μόνο με μια ενιαία ονομασία, π.χ. Σλαβοντόνια, Σκοποντόνια ή Σλαβομακεδονία. Αμφιβάλλουμε αν η ελληνική πλευρά διανοήθηκε να την προτείνει.
    Η ζημιογόνος συμφωνία υπήρξε προϊόν εμπλοκής δυο παραγόντων. Ο ένας είναι ο επανακαθορισμός των συνόρων των νέων κρατών που δημιουργήθηκαν ύστερα από παρατεταμένη περίοδο εθνοφυλετικών εκκαθαρίσεων αλλά και ο διπλωματικός πόλεμος που μαίνεται μετασοβιετικά στην περιοχή των Βαλκανίων, για το ποιος θα κρατήσει κάτω από την επιρροή του το πορευόμενο, χωρίς πυξίδα κρατίδιο των Σκοπίων το οποίο η γεωγραφική του θέση παρουσιάζει μεγάλο γεωστρατηγικό ενδιαφέρον, επειδή το μήλον της έριδος είναι οι αγωγοί φυσικού αερίου, που ξεκινάνε από την Ασία και προορίζονται για τη δυτική και βόρεια Ευρώπη, περνάνε μέσα από τα Σκόπια.Σχεδόν τρεις δεκαετίες οι σύμμαχοί μας προετοίμαζαν το στρατηγικό τους σχέδιο ώσπου να βρουν τους κατάλληλους διεκπεραιωτές.
    Ο άλλος είναι οι αναχρονιστικές ιδέες των φορέων, οι οποίες σχετίζονται απόλυτα με το διαχρονικό ιδεολόγημα μιας παρωχημένης και αναθεωρητικής αντίληψης της ιστορίας περί εθνισμού. Ο διάχυτος αυτός επαγωγικός προσανατολισμός των προθύμων, μοιραία μας οδήγησε στις Πρέσπες.
    .
    Ο Παύλος Καρακιόλης είναι ερευνητής της ιστορίας
    και συγγραφέας του βιβλίου «Φίλιππος Β΄».

    • Blogger Comments
    • Facebook Comments
    Item Reviewed: Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ-Γράφει ο Παύλος Καρακιόλης Rating: 5 Reviewed By: Γιώργος Αργυρίου
    Scroll to Top