728x90 AdSpace

  • ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

    Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

    Παιδείας συνέχεια....Γράφει η Μαρίνα Κούτση

    Όταν ο Πλάτωνας ισχυριζόταν πως οι νόμοι «παιδεύουν» τους πολίτες, δε μπορούσε ασφαλώς να φανταστεί τον εκφυλισμό και την κατάπτωση αυτής της παιδευτικής διαδικασίας. Όταν οι οραματιστές κοινωνιολόγοι προσπαθούσαν να εξηγήσουν πώς οι φορείς κύρους κι εξουσίας μεταδίδουν το σύστημα αξιών στους πολίτες μιας κοινωνίας, ασφαλώς δε φαντάζονταν ότι αυτοί θα ήταν φορείς ευτέλειας, κοντόφθαλμων και άθλιων προσωπικών
    τακτικών και όχι άνθρωποι με κύρος και όραμα. Όταν ο Ρουσό μιλούσε για το «κοινωνικό συμβόλαιο» δεν είχε προβλέψει πως οι όροι του συμβολαίου θα ήταν καταστροφικοί για την κοινωνία και τους ανθρώπους.
    Παρακολουθήστε την πορεία του ελληνικού πολιτικού συστήματος: από την μεταπολίτευση κι εξής ο Έλληνας βουλευτής είχε τα «εξαιρετικά» καθήκοντα να «σβήνει» κλήσεις της τροχαίας για αγενείς και κακομαθημένους πολίτες που αρέσκονται να προκαλούν τους άλλους και να ζουν εις βάρος τους, να εκδίδει κομματικά διαβατήρια σε ανάξιους και ανεπαρκείς για τις δημόσιες θέσεις ευθύνης για να οχυρώνουν την αναξιότητά τους πίσω από τη μονιμότητα της θέσης τους και να εχθρεύονται τον πολίτη που απαιτεί δίκαιη και σοβαρή μεταχείριση, να χρηματίζεται για να περάσει φωτογραφικές διατάξεις για διορισμούς νομότυπους μεν ανήθικους και άδικους δε. Πόσω μάλλον αντιπαραγωγικούς. Είχε την «υψηλή» ευθύνη να ψηφίζει νόμους νομιμοποίησης των αυθαιρέτων, όχι  επειδή δεν είχε τη στοιχειώδη νοημοσύνη να νομοθετήσει και να λύσει το πρόβλημα, αλλά επειδή η νομιμότητα θα απέφερε κέρδος στο κράτος κι όχι στον ίδιο και στους κομματικούς παρατρεχάμενους. Είχε την «εντιμότητα» να προσυμφωνεί πριν την εκλογή του τα μετεκλογικά ανταλλάγματα  με τους χρηματοδότες του. «Εργαζόταν» αδιαφορώντας για την αλόγιστη σπατάλη στο σύστημα υγείας και στις αυξήσεις μισθών στο δημόσιο τομέα, οι οποίες  δίνονταν αυθαίρετα και χωρίς καμιά μελέτη για τις συνέπειες. Και μόλις ο προϋπολογισμός δεν έβγαινε, κατέφευγε στην εύκολη λύση των δανεικών.  Η υποθήκευση της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας των επόμενων γενεών ήταν αδιάφορη, επειδή μπορούσε να κληροδοτήσει το «όνομα» και τα προνόμιά του στους δικούς του απογόνους.
    Η προσβολή της νοημοσύνης και της αξιοπρέπειας των παιδαγωγουμένων και των διδασκομένων εξακολουθεί να γίνεται «κατά ριπάς». Τα περιβόητα μέσα ενημέρωσης με τη φτώχια στην έκφραση και τη βιτρίνα των παρουσιαστών που αυτοανακηρύσσονται δημοσιογράφοι, τα υποκριτικά ζεϊμπέκικα υπουργών που ευτέλισαν τη λαϊκότητα και την αισθητική μας, οι νοσηρές εκπομπές μεσημβρινών ζωνών με πρότυπα βλακείας και κακοήθη συμπεριφορά προς όποιον δεν συμμορφώνεται με τα κριτήρια των αυτόκλητων κριτών αισθητικής της εξωτερικής μας εμφάνισης,  η διαφημιστική λαίλαπα με κακέκτυπα ανδρών και γυναικών σε ρόλους και με όρους απαράδεκτους, το γελοίο φαίνεσθαι ακόμα και των ίδιων των πλανηταρχών που υποκρίνονται πρότυπα, η σοβαροφάνεια στη θέση της σοβαρότητας, οι ημιμαθείς δάσκαλοι σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης,  η ατιμωρησία και η επιβράβευση όλων των παράσιτων, ο χλευασμός της εντιμότητας και της γνώσης, η περιθωριοποίηση όσων τολμούσαν να αντισταθούν στην πελατειακή σχέση, είναι μόνο λίγα από τα παραδείγματα ελεεινής διαπαιδαγώγησης από την εξουσία προς τους πολίτες.
    Το δίδαγμα ήταν: όσο πιο ανάξιος είσαι, τόσο ψηλότερα θα φτάσεις. Ο έντιμος ήταν γραφικός, ο δίκαιος ήταν βλάκας που δεν εκμεταλλευόταν την ευκαιρία, ο άξιος ήταν παρίας επειδή οι ανάξιοι δεν άντεχαν τη σύγκριση μαζί του, ο ικανός ήταν «φυτό» που δεν άξιζε την εκτίμηση των οσφυοκαμπτών, ο εργατικός ήταν ανυπόφορος και ηλίθιος, σε μια κοινωνία της οποίας τα επιφανέστερα μέλη ήταν –και εξακολουθούν να είναι-καλοντυμένοι απατεώνες. Με ή χωρίς γραβάτα.
    Για πολλά χρόνια ήμασταν ό,τι  είχαμε. Και τώρα που απωλέσαμε την ύλη απέμεινε ένα πνεύμα γυμνό και ανάπηρο, ανήμπορο να επεξεργαστεί και ν’ αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, απρόθυμο ν’ αγωνιστεί, κυρίως επειδή το αποτέλεσμα του αγώνα δεν θα το καρπωθεί το «εγώ» που τόσον καιρό εκτρέφαμε ως τέρας , αλλά όλοι. Δεν αγαπούσαμε τον/την σύντροφό μας, αλλά το αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού που κατείχε, δεν κοιτούσαμε στα μάτια το συνομιλητή μας, αλλά στην ετικέτα του ενδύματός του, δε συζητούσαμε γι’ αυτό που ήμασταν, αλλά για όσα κατείχαμε, δεν αναζητούσαμε φίλους, αλλά εμπορικούς εταίρους, δεν ψηλαφίζαμε τον άνθρωπο, αλλά το περιεχόμενο της τσέπης του, δε μοχθούσαμε πνευματικά για το γόητρο, το αγοράζαμε σε κάποιο ακριβό κατάστημα, δεν μας ενδιέφερε το υποθηκευμένο μέλλον των παιδιών μας, αλλά η αλόγιστη κατανάλωση.
    Είναι δαιδαλώδες το πρόβλημα. Και έχει τόσα καρκινώματα πάνω του, που δύσκολα μπορεί να βρει κάποιος το σημείο απ’ το οποίο πρέπει ν’ αρχίσει να ενεργεί για τον περιορισμό του. Είναι προφανές ότι ποτέ δεν πρόκειται να υπάρξει ομοφωνία για τα ζητήματα παιδείας. Υπάρχουν διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, διαφορετικές σκοπιμότητες και διαφορετικές συνθήκες που υπαγορεύουν μια στάση σε μια δεδομένη στιγμή και υπάρχουν αντικειμενικές ανάγκες που δεν μπορούν να περιμένουν.
    Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι έρμαιο της πολιτικής  ιδιωτείας  και της διοικητικής ανικανότητας των προϊσταμένων του, οι εκπαιδευτικοί δέσμιοι ενός προχειροκατασκευασμένου αναλυτικού προγράμματος, οι εκπαιδευόμενοι θύματα ενός πολιτικού συστήματος που εκτρέφεται από τον συνειδησιακό εκβιασμό και τη δουλοπρέπεια και η γνώση εχθρός που αντιμετωπίζεται με την ημιμάθεια.
    Αν αντιμετωπίζουμε πρόβλημα πολιτικής ηγεσίας, είναι επειδή η παιδεία των «αρχηγών» είναι η συστηματική εξάσκηση στην ψευδολογία, η επικράτηση μέσα από μηχανισμούς ανταλλαγμάτων μέσα στο ίδιο τους το κόμμα, η αναζήτηση τρόπου διατήρησης και αύξησης του κομματικού μισθού για το νέο είδος, τον κομματικό ποιμενικό! Η γλώσσα και το θράσος του οποίου επιμηκύνονται κατά το ύψος του κομματικού μισθού και κατά το βάθος της διαπλοκής του με μικρά ή μεγάλα συμφέροντα.
    Γι’ αυτό δείτε με ρεαλισμό τις προσδοκίες σας για λύση προβλημάτων από απαίδευτους, ανιστόρητους, ημιμαθείς και μικρόνοους  ηγέτες και ηγετίσκους. Δεν πρόκειται ποτέ να αντιληφθούν την τάξη μεγέθους μιας δυναμικής παιδείας. Κι αν την αντιληφθούν, την φοβούνται.  Αμφισβητήστε τους. Είναι υγιές.
    Ο υπουργός παιδείας του ελληνικού κράτους αποκάλεσε «πολιτιστικό ιμπεριαλισμό" την πιθανότητα να μετέχουν της ελληνικής παιδείας Κινέζοι φοιτητές. Υποθέτω ότι μετά την εκπαίδευση εκατό Κινέζων φερ’ ειπείν θα είμαστε έτοιμοι για την νέα πολιτιστική επανάσταση και την κατάληψη του Σινικού Τείχους! Προφανώς το «κεφάλαιο» του Καρλ Μαρξ δεν αποτελεί «πολιτιστικό ιμπεριαλισμό», ούτε και το γεγονός του αμερικανικού κατακλυσμού στην ψυχαγωγία μας, ούτε τα άθλια τουρκικά προγράμματα που προπαγανδίζουν μια ανύπαρκτη Τουρκία, ούτε η αθρόα εισαγωγή λογοτεχνικών προτύπων κυρίως από την αμερικανική αγορά, ούτε η κινηματογραφική «κατοχή» μας από τους παραγωγούς του Χόλιγουντ. Μας μένει λοιπόν να απαγορεύσουμε την εκτέλεση μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη στα θέατρα και τα γήπεδα της υφηλίου, να σταματήσουμε τη διδασκαλία του «επιταφίου» του Περικλή στα αμφιθέατρα της πολιτικής επιστήμης διεθνώς, να παύσουμε την κυκλοφορία της Ιλιάδας και της Οδύσσειας στις ξένες γλώσσες, να αποσύρουμε τα αντίτυπα του Καζαντζάκη από τα διεθνή βιβλιοπωλεία και να κάψουμε τα βιβλία των κλασικών εκδόσεων των αρχαίων κειμένων  που «ζουν» αιώνες στην Αγγλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία ως φαινόμενα και στοιχεία «πολιτιστικού ιμπεριαλισμού»!
    Η υπογράφουσα το άρθρο θεωρούσε την περίπτωση Φίλη τη χειρότερη δυνατή για τα θέματα παιδείας , αλλά πλανήθηκε πλάνην οικτράν!  Ο Α. Αϊνστάιν είχε δηλώσει πως δύο πράγματα φαίνεται να μην έχουν τέλος: το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. Και για το σύμπαν δεν ήταν σίγουρος. Το ίδιο πια κι εμείς…….


    • Blogger Comments
    • Facebook Comments
    Item Reviewed: Παιδείας συνέχεια....Γράφει η Μαρίνα Κούτση Rating: 5 Reviewed By: Γιώργος Αργυρίου
    Scroll to Top