728x90 AdSpace

ypaithros.gr
  • ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

    Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

    Γιώργος Λυσίκατος και Παναγιώτης Τούμπας: Όταν η έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης γίνεται καθημερινός αγώνας και στάση ζωής

    2 ακόμα αμαξίδια πήρε η δράση συλλογής πλαστικών πωμάτων του Γιώργου Λυσίκατου & Παναγιώτη Τούμπα τα οποία θα δοθούν στο Νοσοκομείο Ναυπλίου αύριο Παρασκευή 14 Απριλίου γράφοντας έναν ακόμη σταθμό στην πορεία που αποφάσισαν να κάνουν με κίνητρο την αλληλεγγύη στον συνάνθρωπό τους. Ο Γιώργος Λυσίκατος και ο Παναγιώτης Τούμπας είναι δύο νέοι που άφησαν πίσω τους τις θεωρίες και πήγαν ένα βήμα παραπάνω :Στην έμπρακτη κοινωνική στήριξη συμπολιτών που έχουν ανάγκη να
    νοιώσουν ότι κάποιοι τους νοιάζονται. Η δράση τους πυξίδα για τους υπόλοιπους και χαραμάδα στην ελπίδα και στην πίστη ότι η νέα γενιά έρχεται να κάνει όσα δεν έκαναν οι προηγούμενοι. Μέσα από μία συνέντευξη που τους πήραμε δίνουμε μία ευκαιρία να καταγράψουμε τις κινήσεις τους και την φιλοσοφία τους ελπίζοντας ότι ποτέ δεν είναι αργα για να γίνουμε ολοι αζί ενεργοί πολίτες. Ακολουθεί η συνέντευξη
    Πότε ξεκίνησε η συλλογή με τα καπάκια και ποιο ήταν το ερέθισμα 
    Π. ΤΟΥΜΠΑΣ: Η προσπάθεια μας ξεκίνησε πριν 1,5 χρόνο ,στέλνοντας τα πρώτα καπάκια που είχαμε μαζέψει στην δράση από την Ρόδο, η οποία ήταν η πρωτοπόρα πανελλαδικά σε αυτό το κομμάτι. Βλέποντας πως ο κόσμος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα μας, αποφασίσαμε να στηρίξουμε και να βοηθήσουμε συμπολίτες μας που είχαν ανάγκη από ένα καινούργιο αναπηρικό αμαξίδιο και που όμως δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα για την αγορά ενός καινούργιου αμαξιδίου. Και πράγματι καταφέραμε χάρη σε όλον τον κόσμο της Αργολίδος να αγοράσουμε σε αυτό το χρονικό διάστημα 7 αμαξίδια. Όσον αφορά το ερέθισμα; Η θέληση να βοηθήσουμε συνανθρώπους μας που μας είχαν ΟΛΟΥΣ ανάγκη.
     Πως αντέδρασε η κοινωνία στο ξεκίνημα της προσπάθειας;
    Γ. ΛΥΣΙΚΑΤΟΣ: Όπως είναι λογικό ο κόσμος είναι καχύποπτος με τις εθελοντικές δράσεις. Δεν ξέρει κανένας που πάνε τα καπάκια, τι αποδίδουν, πόσο κοστίζει το αμαξίδιο και μπορώ να πω ότι αρχικά δυσκολευτήκαμε. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο πήραμε από κοινού την απόφαση να δημοσιεύουμε όλη τη πορεία της δράσης, δηλαδή από πού παίρνουμε καπάκια, που τα δίνουμε και φυσικά το
    σημαντικότερο σε ποιον καταλήγει το αμαξίδιο. Πιστεύω ότι η επιτυχία οφείλεται κατά πολύ στη συχνή από μέρους μας ενημέρωση για την δραστηριότητα της δράσης μας. Η αρχή της επιτυχημένης πορείας άρχισε μετά την αγορά του 1ου αμαξιδίου τον Δεκέμβριο του 2015 και η συνέχεια νομίζω είναι γνωστή λίγο - πολύ σε όλους.
     3) Υπήρχαν κάποια ξεχωριστά περιστατικά που σας ξάφνιασαν στη πορεία της προσπάθειας;
    Γ. ΛΥΣΙΚΑΤΟΣ: Καθ’ όλη την διάρκεια της δράσης μας αντιμετωπίσαμε διάφορες καταστάσεις οι οποίες μας έδωσαν να καταλάβουμε πολλά πράγματα. Από την μία οι περισσότεροι συμπολίτες μας  στήριζαν την δράση μας βοηθώντας στη συλλογή και από την άλλη ένα πολύ μικρό ποσοστό ανθρώπων οι οποίοι περίμεναν στην γωνία για να βρουν κάτι μεμπτό για να αμαυρώσουν τη προσπάθεια μας. Όταν τελικά είδαν ότι δεν έβρισκαν κάτι, προχώρησαν στη συκοφαντία της δράσης, δημοσιεύοντας άρθρα του τύπου «απάτη τα πλαστικά καπάκια» κ.λ.π. αφού όπως έλεγαν τα συγκεκριμένα άρθρα που κοινοποιήθηκαν στο διαδίκτυο, μπορούσαμε να μαζεύουμε χρήματα αντί για καπάκια. Όλοι όμως οι συμμετέχοντες στην δράση μας, μας είπαν χαρακτηριστικά: «Εμείς μπορούμε να μαζεύουμε τα καπάκια, χρήματα δεν μπορούμε να δώσουμε και χαιρόμαστε που με αυτόν τον τρόπο συνεισφέρουμε».
    4)  Υπήρχε ηλικιακή, κοινωνική η οικονομική διάκριση σε αυτούς που συμμετείχαν στην προσπάθεια;;
    Π. ΤΟΥΜΠΑΣ: Η θέληση όλων να βοηθήσουν την προσπάθεια μας ήταν τεράστια. Σε αυτή την προσπάθεια εντάχθηκαν όλοι οι συμπολίτες μας. Παράλληλα όμως στόχος μας ήταν να επικεντρωθούμε σε σχολεία και να μάθουν οι μικροί μας φίλοι την σημασία της συλλογής πλαστικών πωμάτων. Πως ακόμα και μια τσάντα από πλαστικά καπάκια, εκτός από το καλό που κάνει αυτή η συλλογή στο περιβάλλον, σε κάποιους ανθρώπους σκορπίζει πολλά χαμόγελα.
    5) Πως εξηγείται η ευαισθησία που επέδειξαν οι νέοι άνθρωποι;
    Γ. ΛΥΣΙΚΑΤΟΣ: Όπως είναι γνωστό η συμμετοχή νέων ήταν πολύ μεγάλη. Όλα σχεδόν τα σχολεία της περιοχής, από τα Νηπιαγωγεία μέχρι τα Λύκεια συμμετείχαν ενεργά στην δράση μας. Φυσικά μεγάλο ρόλο έπαιξαν οι καθηγητές των σχολείων οι οποίοι κινητοποίησαν τους μαθητές τους να μαζέψουν πλαστικά καπάκια. Οι μικρότεροι μαθητές Νηπιαγωγείων & Δημοτικών μπορώ να πω ότι κινητοποιήθηκαν παρά πολύ δημιουργώντας μάλιστα και ενδοσχολικούς διαγωνισμούς  για το ποια τάξη θα μαζέψει τα περισσότερα καπάκια. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι νέοι ενδιαφέρονται για κοινωνικές δράσεις και θέλουν να προσφέρουν στο συνάνθρωπο τους. Ο λόγος της δράσης μας είναι η αγορά ενός αναπηρικού αμαξιδίου για κάποιον συμπολίτη μας που το έχει ανάγκη γιατί δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να το αγοράσει. Λόγω της οικονομικής κρίσης που υπάρχει στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια και λόγω των προβλημάτων που υπάρχουν σχεδόν στα περισσότερα σπίτια, δίνεται το ερέθισμα στους νέους να βοηθήσουν κάποιον συμπολίτη τους. Εμείς απλά δείξαμε τον τρόπο με τους συμπολίτες μας να στηρίζουν αυτή τη προσπάθεια και το αποτέλεσμα να είναι η αγορά 7 αναπηρικών αμαξιδίων.
    Υπάρχουν χρονικά ή ποσοτικά όρια στην προσπάθεια που κάνετε;
    Π. ΤΟΥΜΠΑΣ: Όχι δεν υπάρχουν. Πλέον χάρη στον κόσμο της Αργολίδος καταφέρνουμε και μέσα σε 2 μήνες μαζεύουμε 1 τόνο και λίγο παραπάνω από πλαστικά καπάκια, που μας βοηθάνε στην αγορά του αναπηρικού αμαξιδίου. Άλλωστε αν δεν ήταν όλοι εκείνοι που καθημερινά μαζεύουν πλαστικά καπάκια δεν θα μπορούσαμε μέσα σε 1,5 χρόνο να αγοράζαμε 7 αμαξίδια. Άλλωστε είναι πολύ σημαντικό. Κατ’ εμε ,να μιλάς για αναπηρικά αμαξίδια και οι συμπολίτες που σου φέρνουν τα καπάκια να συνειδητοποιούν πως πράγματι προχωράμε στην αγορά των αμαξιδίων.
    7)  Θα θέλατε το κάτι παραπάνω;
    Γ. ΛΥΣΙΚΑΤΟΣ: Τα στατιστικά δείχνουν ότι παίρνουμε ένα αναπηρικό αμαξίδιο σχεδόν κάθε 2 με 3 μήνες. Επιπλέον αν σκεφτεί κανείς ότι για την αγορά ενός αμαξιδίου ανακυκλώνεται σχεδόν 1 τόνος πλαστικό νομίζω ότι είναι μεγάλη επιτυχία το όλο εγχείρημα. Μη νομίζετε ότι μαζεύεται και εύκολα ο ένας τόνος πλαστικά καπάκια. Πολλοί πιστεύουν ότι είναι εύκολο, όπως νομίζαμε και εμείς στα πρώτα βήματα της προσπάθειας μας. Όταν όμως ζυγίσαμε το πρώτο φορτίο (ένα αγροτικό γεμάτο) και είδαμε ότι είναι μόλις 100 κιλά διαπιστώσαμε τη πραγματικότητα της κατάστασης, η οποία μας πείσμωσε για το κάτι παραπάνω.
    Υπήρχαν στιγμές που ήσασταν απαισιόδοξοι;;
    Π. ΤΟΥΜΠΑΣ : Σίγουρα ,όπως λένε, κάθε αρχή και δύσκολη. Στην αρχή βρήκαμε πολλές πόρτες κλειστές καθώς οι περισσότεροι ήταν επιφυλακτικοί. Με την αγορά όμως του πρώτου αμαξιδίου και πόσο μάλλον την επαναλαμβανόμενη αγορά και την διαπίστωση ότι πράγματι προχωράμε στην αγορά αμαξιδίων τα πράγματα άλλαξαν και βρήκαμε ακόμα περισσότερες πόρτες ανοιχτές. Πλέον τα σημεία συλλογής μας τολμώ να πω πως τα γνωρίζουν οι περισσότεροι κάτοικοι του Ναυπλίου.
    9) Κλείνοντας έναν ακόμη κύκλο τι συμπέρασμα βγάζετε και ποια είναι η ευχή σας;
    Γ. ΛΥΣΙΚΑΤΟΣ: Κλείνοντας αισίως τον 6ο κύκλο συλλογής διαπιστώνουμε για πολλοστή φορά την απουσία της Πολιτείας από τη στήριξη των ασθενέστερα οικονομικά ανθρώπων και ειδικότερα των Α.Μ.Ε.Α. Το κράτος θα πρέπει να αναθεωρήσει την αντιμετώπιση όλων των πολιτών στο δικαίωμα που έχουν στην υγεία. Για παράδειγμα, μέσω της δράσης μας είχαμε την ευκαιρία να δεχθούμε μια δωρεά ενός αμαξιδίου από έναν συνδημότη μας. Το συγκεκριμένο αμαξίδιο το δώσαμε μετά τη σχετική αναζήτηση στον κ. Γιώργο από το Αργολικό, ο οποίος έχει σχεδόν 90% αναπηρία. Η οικογένεια του, του είχε αγοράσει πριν μερικά χρόνια ένα αμαξίδιο, το οποίο λόγω της καθημερινής χρήσης, και της κατάστασης της υγείας του, χρειαζόταν καινούργιο. Όταν ξεκίνησαν τις ενέργειες, αντιμετώπισαν μια μεγάλη γραφειοκρατία και τελικώς η απάντηση που πήραν ήταν ότι αφού είχαν ήδη πάρει ένα αμαξίδιο στο παρελθόν δεν είχαν δικαίωμα για δεύτερο (δωρεάν).  Η ευχή μας δεν μπορεί να είναι άλλη από το να έχουμε όλοι οι άνθρωποι την υγεία μας. Μέσω της δράσης είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε πολλούς ανθρώπους οι οποίοι αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα. Αυτό που εύχονταν αυτοί οι άνθρωποι στη συζήτηση που είχαμε την ευκαιρία να έχουμε μαζί τους ήταν όλοι οι άνθρωποι να έχουν την υγεία τους και όλα τα υπόλοιπα έ
    ρχονται. Νομίζω ότι αυτή η ευχή είναι απαραίτητη για όλους μας.
    Αναδημοσίευση απο την εφημερίδα ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

    • Blogger Comments
    • Facebook Comments
    Item Reviewed: Γιώργος Λυσίκατος και Παναγιώτης Τούμπας: Όταν η έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης γίνεται καθημερινός αγώνας και στάση ζωής Rating: 5 Reviewed By: Γιώργος Αργυρίου
    Scroll to Top