Εφημερεύοντα

Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΑΡΓΟΛΙΔΑ

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ (ΕΞ)ΥΠΗΡΕΤΙΚΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ.

Κατά τη σύγχρονη φυσική φιλοσοφία και επιστήμη ο άνθρωπος οφείλει την εξέλιξή του στην όρθια στάση και επομένως στο μετασχηματισμό της ύλης από τα δυο άνω άκρα του. Ο άνθρωπος μετασχηματίζει την ύλη σε «αγαθά» και την ίδια στιγμή εξελίσσεται όλο και περισσότερο ο ίδιος. Η πληθυσμιακή του εξάπλωση, η οργάνωσή του σε κοινωνίες και οι αυξημένες υλικές του ανάγκες τον ώθησαν στην εφεύρεση του χρήματος ως ανταλλακτικού μέσου, το οποίο θα διευκόλυνε τις ανταλλαγές
αγαθών ανάμεσα στα άτομα και τις ομάδες και θα καθιστούσε πιο δίκαιη και πιο ευέλικτη αυτήν την ανταλλαγή.  Αυτόματα λοιπόν δημιουργήθηκε η έννοια της «αξίας».  Τα αγαθά απέκτησαν ανταλλακτική αξία και το χρήμα ήταν ο τρόπος υπολογισμού της, το σταθερό μέτρο της.
Σ’ αυτήν την πρώιμη φάση όλα είναι καθαρά και αισιόδοξα. Υπάρχει μια δυναμική με την οποία ο συναλλασσόμενος προσδιορίζει τις ανάγκες του και τις ικανοποιεί σ’ έναν περιορισμένο χώρο –γεωγραφικά και κοινωνικά- αφού εκεί συναντιέται με τους άλλους συναλλασσόμενους και λίγο ως πολύ ο καθένας γνωρίζει τι προσφέρει και τι ζητά ο άλλος. Ακόμα η προσφορά και η ζήτηση είναι προσδιοριζόμενες από τις αντικειμενικές συνθήκες (τόπος διαβίωσης, φυσικές καταστροφές, κλιματικές συνθήκες, πληθυσμός, ατομικές και οικογενειακές ανάγκες κτλ.).
Όμως, καθώς το χρήμα γίνεται από πολύ νωρίς «μέτρο», εισχωρεί στα πράγματα, τα καθιστά πολύτιμα ή μη, «τρέφεται» από τη χρηστικότητα ή τη λειτουργικότητά τους, εκμεταλλεύεται το βαθμό αναγκαιότητάς τους κι έτσι δημιουργούνται οι «τιμές». Οι τιμές ως ποσότητα χρήματος αλλάζουν την αγορά και το χρήμα προσπαθεί να σταθεροποιήσει την ύπαρξή του και την αξία του. Για να το πετύχει αυτό βρίσκει καταφύγιο στα πολύτιμα μέταλλα: το χρυσό και τον άργυρο. Τώρα μπορεί να πολλαπλασιάζεται ανάλογα με τις εγγυήσεις που του παρέχουν οι σταθερές υλικές αξίες των μετάλλων.
Ωστόσο, για την κάλυψη των δαπανών του α’ παγκοσμίου πολέμου, εγκαταλείπεται το σταθερό αντίκρισμα του χρήματος σε χρυσό, τυπώνεται πληθωριστικό χρήμα και μετά το τέλος του πολέμου, ο νήπιος καπιταλισμός δέχεται το πρώτο μάθημα: οι χρηματαγορές καταρρέουν, τα αγαθά δε μπορούν να καταναλωθούν. Για μερικά χρόνια γίνεται σοφότερος και παρέχει στον καταναλωτή τη δυνατότητα να αγοράζει. Δεν το κάνει από ανθρωπισμό, αλλά από την ανάγκη για κέρδος. Ο πυρετός του χρυσού επανέρχεται ώσπου και ο β’ παγκόσμιος πόλεμος δημιουργεί τα ίδια προβλήματα : πληθωρισμό, μαύρη αγορά, διάλυση των οικονομικών δομών και των τραπεζών. Οι ναζί αρπάζουν χρυσό από όλους τους κατακτημένους για να συγκεντρώσουν τον πλούτο στα χέρια τους και να κατασκευάσουν το δικό τους πανίσχυρο νόμισμα.
Ο ψυχρός πόλεμος στη συνέχεια έφερε τη νίκη του δολαρίου έναντι κάθε νομίσματος στην παγκόσμια αγορά. Η παγκοσμιοποίηση έχει αρχίσει για τα καλά. Και τη δεκαετία του ’70 εγκαταλείπεται οριστικά πια το αντίκρισμα του χρήματος σε χρυσό. Οι τράπεζες έχουν γιγαντωθεί, τα κεφάλαια διεξάγουν λυσσαλέες μάχες, ο ανταγωνισμός κορυφώνεται με την κάλυψη των ισχυρών οπλικών συστημάτων που λειτουργούν ως σκιάχτρο για τους πάντες.
Αφού λοιπόν σήμερα το χρήμα έχει απαλλαγεί από το βάρος του αντικρίσματος, αφού δε δεσμεύεται από κανέναν θεσμό –είναι το ίδιο ένας ισχυρότατος θεσμός-, αφού υποκαθιστά τις άλλες αξίες, δημιουργεί τη δική του ηθική, τη δική του αισθητική, τη δική του ιδεολογία και υποβαθμίζει κάθε θεσμό, ιδέα και αξία που σε παλαιότερες φάσεις θα ήταν αδύνατον να ανταγωνιστεί, όπως πχ. το κοινοβούλιο, η δημοκρατία, η ανθρωπιά. Τρέφεται από και τρέφει τις χειρότερες εκφάνσεις της ανθρώπινης φύσης όπως η πλεονεξία, η διαστροφή της παντοδυναμίας, η ουτοπία της «κατοχής». Κι ενώ ο θάνατος σηματοδοτεί το τέλος κάθε κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω σε υλικές αξίες, εκείνος πεθαίνει αγωνιζόμενος να σωρεύσει πλούτο. Ένα ολόκληρο σύμπαν από νομικά συστήματα, νομοθετικό έργο, θεσμικές πολυπλοκότητες, γραφειοκρατική οργάνωση, ελεγκτικούς μηχανισμούς και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς έχει στηθεί έτσι, ώστε να διαιωνίζεται η ισχύς του χρήματος ανεξάρτητα από τον κάτοχό της. Δεν πειράζει που πεθαίνουμε, αρκεί να ζήσει η «περιουσία» μας.
Ακολούθως δεν πειράζει που διεξάγονται επιμέρους πόλεμοι, αρκεί το κέρδος να είναι ικανοποιητικό. Δεν πειράζει που η ανεργία και η δυστυχία αυξάνονται, αρκεί οι τράπεζες να είναι ισχυρές. Δεν πειράζει που η εθνική κυριαρχία είναι ανέκδοτο, αρκεί το ευρώ να είναι ισχυρό νόμισμα. Δεν πειράζει που το περιβάλλον καταστρέφεται και οι πόροι εξαντλούνται, αρκεί η μια πολυεθνική να νικήσει την άλλη. Δεν πειράζει που οι αρρώστιες θερίζουν τη ζωή στον τρίτο κόσμο, αρκεί να υπάρχουν συνθήκες δουλείας και εργασιακός μεσαίωνας για τη μείωση του κόστους και την αύξηση του κέρδους. Δεν πειράζει που το χαλί έχει κατασκευαστεί από παράνομη και προπαντός απαράδεκτη παιδική εργασία σε συνθήκες εξαθλίωσης, αρκεί να ανταποκρίνεται στο οικονομικό «status» μας και να μας ξεχωρίζει από την πλέμπα. Δεν πειράζει που η γνώση περιφρονείται ως στοιχείο κοινωνικής αναγνώρισης, αρκεί να μπορούμε να  εξαγοράσουμε την αναγνώριση με καμιά άθλια εκπομπή μεσημεριανής ζώνης ή να την  αποκαταστήσουμε με την αγορά του ακριβότερου αυτοκινήτου.
Φαίνεται λοιπόν πως στο πεδίο της ηθικής το χρήμα έχει κερδίσει κατά κράτος. Ωστόσο, επειδή υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος της λογικής,  το χρήμα φροντίζει να κερδίζει καθημερινά μάχες κι εκεί. Προστατεύει τον εαυτό του με κατασκευάσματα νομικά και ιδεολογικά ακόμα και με την επινόηση όρων που δημιουργούν κυριολεκτικά το τζιχάντ του χρήματος. Αναρωτηθήκατε ποτέ για τη σκοπιμότητα ύπαρξης ανωνύμων εταιρειών;  Αφού είναι τόσο ισχυρές και τόσο κερδοφόρες ποιος ο λόγος να ζητούν την οικονομική σας υποστήριξη πουλώντας τις μετοχές τους στα χρηματιστήρια; Ένα φοβερά έξυπνο κόλπο για να αναδιανεμηθεί το πενιχρό σας κέρδος εις βάρος σας και υπέρ των ανωνύμων. Κι ενώ εσείς ως φυσικά πρόσωπα ευθύνεστε έναντι του νόμου με όλα σας τα περιουσιακά στοιχεία και τη φυσική σας ελευθερία –με απλά λόγια πάτε φυλακή-, οι ανώνυμες εταιρείες ευθύνονται έναντι του νόμου μόνο με τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας και όχι των μετόχων. Για φυσική ελευθερία ούτε λόγος.
Η δυνατότητα του χρήματος να ελέγχει την πληροφόρηση ή ακόμα και την παιδεία μας έχει φέρει τα τελευταία χρόνια αντιμέτωπους με λέξεις και φράσεις των οποίων το νόημα η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αγνοεί και οι πολιτικές ηγεσίες σκόπιμα, επιμελώς και εκ του πονηρού αρνούνται να εντάξουν στο σύστημα παιδείας, επειδή το χρήμα επιβάλλει την απαγόρευση της απομυθοποίησής του. Βαλλόμαστε λοιπόν καθημερινά από όρους όπως οι «αγορές»,  το psi, ο esm,  τα funds. Μάλιστα σε πολλά κανάλια έχω ακούσει το αμίμητο βλακώδες «κερδοσκοπικά funds», λες και υπάρχουν μη κερδοσκοπικά κεφάλαια!
Το χρήμα συντηρεί την παντοδυναμία του στερώντας τη γνώση από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, την ίδια ώρα που ένα ιδιότυπο ιερατείο τραπεζικών και χρηματιστηριακών στελεχών κατέχει τα στοιχεία κλειδιά για την αποκωδικοποίηση των μυστικών του και συνεργάζεται στενά με κυβερνητικά στελέχη ανταλλάσσοντας πληροφορίες και χρήμα. Εκεί οι πληροφορίες είναι πανάκριβες –επενδυτικά σχέδια, μετοχικές επενδύσεις, κινήσεις dubbing, επισφάλειες, κτλ- πληρώνονται πανάκριβα από τον ανταγωνισμό, ενώ τα δικά μας στοιχεία είναι στη διάθεση ακόμα και του τελευταίου υπαλλήλου μιας εταιρίας κινητής τηλεφωνίας που ζητά το εκκαθαριστικό μας σημείωμα ακόμα και για την πιο ευτελή συναλλαγή.
Ποιος είναι τώρα ο ρόλος μιας κυβέρνησης; Μα φυσικά εξυπηρετεί την ψευδαίσθηση ότι εσείς αποφασίσατε. Μη σας ξεγελά αυτό το «μαζί τα φάγαμε». Είναι ένα αισχρό κόλπο γενίκευσης της συνενοχής. Η κυβέρνηση ρυθμίζει τις αντιδράσεις σας, είναι οι κοινωνικές αναρτήσεις, τα κοινωνικά αμορτισέρ που θα απορροφήσουν τους κραδασμούς, έχει την εξουσιοδότηση για «νόμιμη» καταστολή στην περίπτωση που αντισταθείτε, νομοθετεί σωρηδόν ώστε να μην πάρουμε είδηση παρά όταν είναι αργά,  και υπηρετεί πιστά τους χρηματοδότες της. Π.χ. δε θα δείτε ποτέ να συλλαμβάνεται ο Χριστοφοράκος, εκτός κι αν αποφασίσει η ελίτ του χρήματος ότι της είναι πια άχρηστος ή επιζήμιος, οπότε με μια φωτογραφική διάταξη, ή με ένα γελοίο σκάνδαλο τύπου Στρος Καν θα τον πετάξει από πάνω της ως περιττό βάρος. Όταν ο Ντομινίκ Στρος Καν υπήρξε ηγετικός εισηγητής μιας νέας τάξης πραγμάτων στο ΔΝΤ , η οποία θα αποκαθήλωνε ο δολάριο από τη θέση του κυρίαρχου νομίσματος και θα το αντικαθιστούσε με ένα «καλάθι νομισμάτων» ανάμεσα στα οποία και το ευρώ, βρέθηκε αντιμέτωπος με μια προκλητική, επιδεικτική φάρσα σύλληψής του για σεξουαλικό σκάνδαλο.  Μην ξεχνάτε ότι κι ο υποτιθέμενος πάλαι ποτέ πλανητάρχης εξοντώθηκε πολιτικά από ένα επίσης απίθανα βλακώδες σκάνδαλο. Και στις δύο περιπτώσεις η «κοινή γνώμη» καθοδηγήθηκε σε άλλο κριτήριο, εκτός του πολιτικού. Επίσης εξυπηρετήθηκε μια χαρά και σοβαροφάνεια και η κοινωνική υποκρισία του πουριτανισμού. Ξαφνικά όλοι ανακάλυψαν την πυρίτιδα! Οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι! Όχι όμως επειδή είναι υπηρέτες, δούλοι του χρήματος, αλλά επειδή έχουν «έκλυτη» ζωή!
Επίσης, μόλις το δολάριο κρίθηκε επικίνδυνο και επισφαλές μέσο αποθήκευσης πλούτου –εξαιτίας της τραγικής εφαρμογής της οικονομικής πολιτικής από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ  και της «φούσκας» των ακινήτων- και το ευρώ άρχισε να κερδίζει πολύ έδαφος στην εμπιστοσύνη των αγορών, ξέσπασε η ελληνική «κρίση». Χειριστής της δημόσιας εικόνας του χρέους ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου,  εξολοκλήρου αμερικανοτραφείς και παιδευμένος καταλλήλως. Όλοι απορούσαμε πώς κατάφερε να γίνει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, πόσω δε μάλλον πρωθυπουργός. Προφανώς αυτό που εξυπηρετούσε είχε μεγάλο κόστος. Άρα ήταν φθηνότερη λύση μια κρίση. Άλλωστε οι αγορές από την κρίση αυτή έβγαλαν άφθονο χρήμα.
Το χρήμα απαιτεί υποταγή, τυφλή αφοσίωση, ισοπέδωση όλων των ηθικών και ιδεολογικών φραγμάτων, χρησιμοποιεί την τέχνη και προπαντός τους εκφραστές της ως εμπορεύματα, καθιστά τους αθλητές προϊόντα, διεισδύει σταθερά στις θρησκείες και τα οργανωτικά τους μορφώματα, διαφθείρει με την υποσχετική του δύναμη, υπαγορεύει νόμους, επιβάλλει την αποκρουστική αισθητική του ως παράγοντα μεγαλοπρέπειας. Δείτε π.χ. πώς έχει καταφέρει να παρουσιάσει ως επιτεύγματα τα οικοδομικά εκτρώματα με τα χιλιόμετρα τοίχων και τειχών ως υπέροχα σπίτια (!!!) των «επωνύμων».
Τώρα τελευταία το χρήμα επιτίθεται με σφοδρότητα στις πλέον βασικές και ανελαστικές μας ανάγκες: την τροφή και το νερό. Όλες οι νομοθετικές ρυθμίσεις των κυβερνήσεων υπαγορεύονται από το μακρόπνοο σχέδιο του ολοκληρωτικού ελέγχου των πλέον βασικών και αυτονόητων αναγκών μας. Με αντάλλαγμα την ιδιαίτερη μεταχείριση των στελεχών της κάθε κυβέρνηση απεμπολεί και ένα ακόμη δικαίωμα. Να θυμάστε πως όλα όσα γίνονται στη χώρα μας τελευταία με τη δήθεν απογραφή των πηγαδιών και των γεωτρήσεων, με τις μεγάλες εταιρείες που αγοράζουν λάθρα κι αθόρυβα μεγάλες εκτάσεις και ελαιοτριβεία, με την εξοντωτική φορολόγηση των αγροτών, δεν αποσκοπούν στην «τάξη», αλλά στον έλεγχο του παντός από λίγους.
Μην προσδοκάτε ανάπτυξη. Ο έλεγχος των τραπεζών από την Ε.Ε. θα στραγγαλίσει κάθε προσπάθεια ανταγωνισμού του διεθνούς χρήματος.  Δε θα επιτρέψουν ποτέ πια την ύπαρξη εθνικής αστικής τάξης, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό νότο. Κι ας γελάγαμε ειρωνικά με τις «διαρροές» για πώληση των νησιών μας.
Και για να παραφράσω λιγάκι την επιστολή του αρχηγού των Απάτσι προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ για το αίτημα αγοράς της γης των Ινδιάνων:
Όταν και το τελευταίο βουβάλι θα έχει σφαχτεί, όταν όλα τα άγρια άλογα εξημερωθούν, όταν την ιερή γωνιά του δάσους τη γεμίσει το ανθρώπινο χνότο….
Όταν και η τελευταία πηγή θα έχει μολυνθεί, όταν και το τελευταίο ψάρι θα έχει ψοφήσει, όταν και το τελευταίο δάσος θα έχει κοπεί, τότε ο άνθρωπος θα καταλάβει ότι τα χρήματα δεν τρώγονται….
Θέλω να ελπίζω ότι δε θα είναι αυτό το μέλλον της ανθρωπότητας. Έχουμε ακόμη τη δύναμη να αντισταθούμε κι ας μην το πολυπιστεύουμε και οι ίδιοι.
Από δω και στο εξής δεν έχουμε δικαιολογίες. Δεν υπάρχουν τα περιθώρια αποποίησης της ατομικής και συλλογικής ευθύνης. Κάθε αποχή μας από πολιτικές διεργασίες κι εκλογές, κάθε «δεύτερη ευκαιρία» που θα δίνουμε θα έχει συνέπειες. Αν δεν απαλλαγούμε από τα σύνδρομα του παρελθόντος κι αν δεν προχωρήσουμε στον έλεγχο της εξουσίας με άλλες πολιτικές δυνάμεις, θα υποθηκεύσουμε για ακόμη περισσότερο το μέλλον της χώρας και των παιδιών της.